Sylvara Fernwake

Sylvara Fernwake leerde de taal van water voordat ze de taal van de hoven leerde. In het oudste woud volgt ze de zilveren draad van de rivier van bron naar bron. Ze luistert naar veranderingen in het ruisen en laat nergens een voetafdruk achter die het mos kan bewaren. Bij de grote waterval is ze het meest zichzelf: stralend van de nevel, met haar witte haar wapperend als een vaandel en haar lach verborgen onder het geraas. Reizigers die haar bij de oever van de poel zien omkijken, zeggen dat het bos met haar lijkt mee te glimlachen.